Η έλευση του Ιβάν Σαββίδη στη Θεσσαλονίκη άλλαξε την ιστορία του ΠΑΟΚ. Δεδομένα έγιναν και γίνονται πάρα πολλά λάθη σε αυτή τη μακρά διαδρομή των οχτώ και πλέον χρόνων, ωστόσο δίχως αυτόν τον άνθρωπο και την οικογένειά του ποτέ δε θα φτάναμε στην κορυφή της Ελλάδας και μάλιστα με τόσο εμφατικό τρόπο που ταρακούνησε τα σαθρά θεμέλια του ελληνικού ποδοσφαίρου. Θεωρώ πως είναι κοινώς αποδεκτό. Ο ΠΑΟΚ κέρδισε στους αγωνιστικούς χώρους τρία σερί Κύπελλα Ελλάδας (2017, 2018, 2019) και δύο Πρωταθλήματα (το ένα αφαιρέθηκε στα δικαστήρια). Αυτό που έμεινε στην ιστορία, δηλαδή του 2019 έμελλε να είναι κι αήττητο. Δίχως υπερβολή όλοι οι οπαδοί πήραμε βαθιά ανάσα. Τόσα χρόνια είχαμε συνηθίσει μόνο εμείς να είμαστε νικητές στα πετάλα ολόκληρου του κόσμου και στο φινάλε να μας μένει το παράπονο, χιλιάδες γιατί ... αν ... θα ... . Κάπου η ομάδα κατάφερε να μας ξεπεράσει προς τέρψιν όλων μας. Τώρα έναν χρόνο μετά το ΝΤΑΜΠΛ ήρθε η ώρα να εκπληρώσουμε το τελευταίο μας ποδοσφαιρικό-οπαδικό απωθημένο: Να μπούμε στον όμιλο του Champions League. Την Τετάρτη η καρδιά όλων θα χτυπάει πιο δυνατά μέχρι το τελευταίο σφύριγμα. Ένας για όλους κι όλοι για έναν. Από το Μακεδονία Παλλάς (ραντεβού στις 19:26) στην Τούμπα, έξω απ΄αυτήν αλλά δίπλα στους μαχητές και στη συνέχεια ξανά να τους περιμένουμε για να γιορτάσουμε (τηρώντας το δυνατόν το υγειονομικό πρωτόκολλο). Είναι μία ιστορική ευκαιρία-συγκυρία κι ίσως είναι η τελευταία με δεδομένο ότι από την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο ο δεύτερος της βαθμολογίας πηγαίνει στα προκριματικά του Europa League 2. H πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα, η πιο μεγάλη ώρα έφτασε. Τώρα ξορκίζουμε και τον τελευταίο δαίμονα κι ας είναι να το ζήσουμε με άδεια και σε άδεια Τούμπα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου